Tv’s Story

TV’s Story is one of the interactive installation artworks in the series ‘Interactive House Objects’. It revolves around the recollections of a television’s thoughts on the surroundings and people who spend their days staring at her as she’s moved around the house from one corner to another. The audience will get to know her, as well as her hidden secrets and stories. This interactive art reveals human experiences and behaviors towards a familiar object. Unlike new objects, the shabbiness of ‘used’ objects reflects traces of memories and stories, as well as the behaviors and habits of humans in different ages and groups, from the time they begin to interact with the work until they leave. Aside of the content, another intriguing aspect of this work is the interaction audiences have with the art, which reflects their background, experiences, maturity, and interactive behavior toward deviation from familiarity.

จากความสงสัยของและการจินตนาการว่าหากวัตถุสิ่งของในบ้านมีชีวิต มีความรู้สึกนึกคิดและสามารถโต้ตอบกับมนุษย์ผู้ใช้มันในชีวิตประจำวันได้ สถานการณ์เช่นนี้จะทำให้เรามีปฏิสัมพันธ์กับมันแตกต่างออกไปอย่างไร ฉันจึงต้องการนำเสนอโครงการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะที่มีรูปลักษณ์คล้ายวัตถุสิ่งของในชีวิตประจำวันอย่างเช่น พัดลม โทรทัศน์ เตียง หรือเก้าอี้ เป็นต้น แต่มีกลไกอิเล็กทรอนิกส์แบบที่ไม่สลับซับซ้อนนักและถูกติดตั้งโดยจำลองให้มีสภาพแวดล้อมคล้ายกับในบ้านหรือที่พักอาศัย ผลงานศิลปะดังกล่าวถูกวางแผนให้เชื้อเชิญและมีกระบวนการปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมตั้งแต่ก่อนจะสัมผัสกับวัตถุ ระหว่างการมีปฏิสัมพันธ์ และหลังการมีปฏิสัมพันธ์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นวิธีคิด มุมมอง พฤติกรรม และวิธีการที่ผู้ชมมีปฏิสัมพันธ์กับผลงานศิลปะนั้นแตกต่างกันออกไปตามบุคลิกภาพส่วนตัว ภูมิหลัง และประสบการณ์ของแต่ละคน ผลงานศิลปะอินเตอร์แอคทีฟหรือศิลปะที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนดูชุดนี้ใช้เทคนิคหลากหลายผสมผสานกันตามความเหมาะสมทั้งแบบดิจิทัลและอนาล็อก เช่น เทคนิคการโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การฉายโปรเจคเตอร์ลงบนวัตถุ และการประกอบหุ่นยนต์กับเซ็นเซอร์ เป็นต้น เทคนิคเหล่านี้ล้วนถูกเลือกมาใช้เพื่อทำให้วัตถุสามารถโต้ตอบกับผู้ชมจากการเลือกกระทำของเขาเองซึ่งอาจเป็นการเพิ่มหรือพลิกผันให้วัตถุนั้นมีหน้าที่ใหม่และสร้างความสนุกสนานหรือความประหลาดใจได้

—” Watch me watch you”—

Installation at The Art Centre, Silpakorn University
Installation at MOCA(Bangkok)

Interaction

The TV’s thoughts on surrounding things, expressed though the screen and subtitles, change to reflect the places where she currently is or is moving to. For example, her thoughts when she stayed in the Art Centre of Silpakorn University were about the days she had hung out in the gallery’s store room, the  installation settings she saw, and her surrounding objects, which she referred as her ‘old friends,’ such as an air-conditioner, a table, a landline phone, and doors. The artwork has been developed since its first show to become a more stable and friendly final version.

The secret thought is a special feature of the work that viewers can see if they sit in different spots on a couch in the correct order (therefore entering a correct code). This secret thought is a joke about how much humans spend time staring at a monitor, seeing things moving on screen, without their physical bodies at all. The idea of this scene is to encourage the viewer to “exercise.”

Installation at The Art Centre, Silpakorn University

Like in a dancing game, the participants have to bounce on the couch to follow the rectangles that appear on the TV. These rectangles have 3 different colors to indicate the timing of hitting the target spots, which relate to point values. “Yellow” means too early, “green” means the spot was hit at the right time to earn the highest score, and “red” means time is about to run out. In this scene there is also a landline phone and a lamp. Occasionally, when indicate, the phone needs to be picked up and the lamp needs to be turned on and off.

At the end of the scene, the participants who reach 350 points or above in the game receive a call from the TV. She calls to say congratulations and how much she appreciates to the participants in both English and Thai.

Interaction


Featured in these events: