Tv’s Story



Television is watched, and is watching us.

TV’s Story is one of the interactive installation artworks in an ‘Interactive House Objects’ series . It revolves around the recollections of a television’s thoughts on the surroundings and people who spend their days staring at her as she’s moved around the house from one corner to another. The audience will get to know her, as well as her hidden secrets and stories. This interactive art reveals human experiences and behaviors towards a familiar object. Unlike new utensils, the shabbiness of ‘used’ objects reflects traces of memories and stories, as well as behaviors and habits of humans in different ages and groups, from the time they begin to interact with the work until they leave. Aside of the content, another intriguing aspect of this work is the interaction the audience have with the art, which reflects their background, experiences, maturity and interactive behavior toward deviating familiarity.

Her thoughts on surrounding things that expresses though the screen and subtitle are changed follow the places she currently is, or moving to. For example of her thoughts when she stayed in the Art Centre of Silpakorn University; they were about the days she had hung out in the gallery’s store room, the  installation process she saw, and her surrounding object which she referred as her ‘old friends’ such as, the air-conditioner.

The artwork has been developed since the first exhibition to the final version to become more stable, and friendly. It has added a new function into the special feature scenes for the participant who can make the point above 350. The television can play the recorded voice though the phone to congratulate that participant in both English, and Thai.

TV’s Story was shown at “All Equals One”(AEO)exhibition on 3-14 March 2014,  MOCA (Bangkok)on 7-21 Sep 2014, and Tuang’s solo-exhibition : Living Room, on 15 May – 7 June 2015.

จากความสงสัยของและการจินตนาการว่าหากวัตถุสิ่งของในบ้านมีชีวิต มีความรู้สึกนึกคิดและสามารถโต้ตอบกับมนุษย์ผู้ใช้มันในชีวิตประจำวันได้ สถานการณ์เช่นนี้จะทำให้เรามีปฏิสัมพันธ์กับมันแตกต่างออกไปอย่างไร ฉันจึงต้องการนำเสนอโครงการสร้างสรรค์ผลงานศิลปะที่มีรูปลักษณ์คล้ายวัตถุสิ่งของในชีวิตประจำวันอย่างเช่น พัดลม โทรทัศน์ เตียง หรือเก้าอี้ เป็นต้น แต่มีกลไกอิเล็กทรอนิกส์แบบที่ไม่สลับซับซ้อนนักและถูกติดตั้งโดยจำลองให้มีสภาพแวดล้อมคล้ายกับในบ้านหรือที่พักอาศัย ผลงานศิลปะดังกล่าวถูกวางแผนให้เชื้อเชิญและมีกระบวนการปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมตั้งแต่ก่อนจะสัมผัสกับวัตถุ ระหว่างการมีปฏิสัมพันธ์ และหลังการมีปฏิสัมพันธ์ ซึ่งสะท้อนให้เห็นวิธีคิด มุมมอง พฤติกรรม และวิธีการที่ผู้ชมมีปฏิสัมพันธ์กับผลงานศิลปะนั้นแตกต่างกันออกไปตามบุคลิกภาพส่วนตัว ภูมิหลัง และประสบการณ์ของแต่ละคน ผลงานศิลปะอินเตอร์แอคทีฟหรือศิลปะที่มีปฏิสัมพันธ์กับคนดูชุดนี้ใช้เทคนิคหลากหลายผสมผสานกันตามความเหมาะสมทั้งแบบดิจิทัลและอนาล็อก เช่น เทคนิคการโปรแกรมคอมพิวเตอร์ การฉายโปรเจคเตอร์ลงบนวัตถุ และการประกอบหุ่นยนต์กับเซ็นเซอร์ เป็นต้น เทคนิคเหล่านี้ล้วนถูกเลือกมาใช้เพื่อทำให้วัตถุสามารถโต้ตอบกับผู้ชมจากการเลือกกระทำของเขาเองซึ่งอาจเป็นการเพิ่มหรือพลิกผันให้วัตถุนั้นมีหน้าที่ใหม่และสร้างความสนุกสนานหรือความประหลาดใจได้

“Interactive House Objects” project abstract :
People always have different attitudes about their preferences. Even though they share the same things and it serves the same function to them, many times their feelings differ. So I wonder if our things in everyday life can be memorized by the actions of their owners or their functions can be changed to alter human reactions. I intend to use these behaviors and situations to create a new function for the furniture and items to follow the everyday situations that occur daily in every house. Each person can interpret all the artworks differently and each person can find different meanings in the same piece of art.

 TV’s Story at MOCA (Bangkok). 7-21 Sep 2014

caption IMG_1600

TV’s Story at Speedy Grandma (Bangkok). 15 June – 7 July 2015
>Click< to see the exhibition review